នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី​រំពឹង​លើ​វិស័យ​សេដ្ឋកិច្ច​បី​ជា​ចំណូល​ថវិកា​ជាតិ

ប្រមុខ​រដ្ឋាភិបាល​លោក ហ៊ុន សែន នៅ​តែ​មាន​រំពឹង​លើ​មុខ​ព្រួញ​សេដ្ឋកិច្ច​ចំនួន​បី ដែល​ជា​ឆ្អឹង​ខ្នង​នៃ​ការ​ទាញ​យក​ប្រាក់​ចំណូល​ថវិកា​ជាតិ។ ប៉ុន្តែ អ្នក​ជំនាញ​មើល​ឃើញ​ថា ការ​រំពឹង​លើ​ប្រាក់​ចំណូល​ពី​វិស័យ​ទាំង​បី​នេះ ហាក់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ជំហរ​មិន​រឹងមាំ ឬ​មិន​ទាន់​មាន​និរន្តរភាព​នៅ​ឡើយ ដោយសារ​នៅ​ខ្វះ​យន្តការ​ពង្រឹង​វិស័យ​ទាំង​នោះ​ឲ្យ​រឹងមាំ និង​ផ្សារភ្ជាប់​គ្នា​ឲ្យ​បាន​ល្អ។

១៧-ឧសភា-២០១១ ៖ គ្រាប់​អង្ករ​កំពុង​ហូរ​ចេញ​ពី​ទ​ម៉ាស៊ីន​កិន​ស្រូវ​ទំនើប​មួយ របស់​ក្រុមហ៊ុន បៃតង​កម្ពុជា​នៅ​ខេត្ត​បាត់ដំបង។

RFA/Mom Sophon

លោក​នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន សែន មាន​សុទិដ្ឋិនិយម​ទៅ​លើ​វិស័យ​បី គឺ​វិស័យ​ឧស្សាហកម្ម កសិកម្ម និង​សេវាកម្ម ដោយសារ​វិស័យ​នេះ​នៅ​តែ​ឈាន​មុខ​គេ​ក្នុង​ការ​ទ្រទ្រង់​ថវិកា​ជាតិ។
ថ្លែង​ពី​ខេត្ត​កំពត នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​សៅរ៍ ទី២២ មិថុនា លោក ហ៊ុន សែន ឲ្យ​ដឹង​ថា វិស័យ​កសិកម្ម​បាន​ឈាន​ឡើង​ទៅ​មុខ​ជានិច្ច បើ​ទោះ​បី​កម្ពុជា ធ្លាប់​ជួប​ប្រទះ​នូវ​គ្រោះ​ទឹក​ជំនន់​កាល​ពី​ឆ្នាំ​កន្លង​ទៅ​យ៉ាង​ណា​ក្តី ក៏​កម្ពុជា នៅ​តែ​មាន​លទ្ធភាព​នាំ​ចេញ​ស្រូវ​ជាង ៤​លាន​តោន​នៅ​ឆ្នាំ​២០១៥ ខាង​មុខ៖ «ឥឡូវ​វា​ទៅ​ជា​ស្ថានភាព​មាន​មាស​អត់​ក្រដាស​ខ្ចប់ បាន​សេចក្តី​ថា ខ្វះ​ម៉ាស៊ីន​កិន​ស្រូវ​ឲ្យ​ត្រូវ​នឹង​ស្តង់ដារ​នាំ​ចេញ ខ្វះ​ឡ​សម្ងួត ខ្វះ​លុយ​ទិញ នែ​វា​រឿង​អ៊ីចឹង បាន​ជា​មាន​ឈ្មួញ​ប្រទេស​ជិត​ខាង​ទាំង​ខាង​វៀតណាម ខាង​ថៃ ចូល​មក​ទិញ​ស្រូវ​យើង​មួយ​ចំនួន»។
បច្ចុប្បន្ន រដ្ឋាភិបាល​កំពុង​កៀរគរ​អ្នក​វិនិយោគ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​លើ​ការ​សាងសង់​រោងចក្រ​ កិន​ស្រូវ ឃ្លាំង​ស្តុក​តាម​ស្តង់ដារ​អន្តរជាតិ និង​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ការ​ប្រមូល​ទិញ។
ចំណែក​វិស័យ​សេវាកម្ម មាន​ទេសចរណ៍​ជាដើម ក៏​កំពុង​មាន​ការ​កើន​ឡើង​ដែរ ដោយ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​កន្លង​ទៅ​កម្ពុជា ទទួល​បាន​ភ្ញៀវ​ទេសចរ ៤​លាន ៥​សែន​នាក់ ហើយ​ក្នុង​រយៈពេល ៤​ខែ​ចុង​ក្រោយ​នេះ​ទទួល​បាន ១​លាន ៥​សែន​នាក់។
នៅ​ឆ្នាំ​២០១៣ នេះ លោក​រំពឹង​ថា ភ្ញៀវ​ទេសចរ​នឹង​មាន​ចំនួន​កើន​ឡើង​លើស​ពី​ឆ្នាំ​មុន​នេះ។
ប្រធាន​សភា​ជាតិ​កម្ពុជា លោក ហេង សំរិន កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី៤ ខែ​មីនា បាន​មាន​ប្រសាសន៍​បញ្ជាក់​ថា កំណើន​សេដ្ឋកិច្ច​កម្ពុជា ជា​មធ្យម​ចំនួន ៧%។ កម្ពុជា បាន​កាត់​បន្ថយ​ភាព​ក្រីក្រ​ពី​ចំនួន ២០% នៅ​ឆ្នាំ​២០១២ មក​ចំនួន ១៩% នៅ​ឆ្នាំ​២០១៣។
ប្រធាន​មជ្ឈមណ្ឌល​សិក្សា និង​អភិវឌ្ឍន៍​កសិកម្ម​កម្ពុជា សេដាក (CEDAC) លោក​បណ្ឌិត យ៉ង សាំងកុមារ មាន​ប្រសាសន៍​ទទួល​ស្គាល់​ដែរ​ថា វិស័យ​ទាំង​បី​នេះ​អាច​ជួយ​ឲ្យ​សេដ្ឋកិច្ច​ហក់​ឡើង​ខ្ពស់ ប៉ុន្តែ​រចនាសម្ព័ន្ធ ឬ​ការងារ​ទំនាក់ទំនង​នៃ​វិស័យ​ទាំង​បី​នោះ នៅ​មិន​ទាន់​ផ្សារភ្ជាប់​គ្នា​នៅ​ឡើយ ដូចជា​ការ​ផលិត​ផលិតផល​កែច្នៃ​ក្នុង​ស្រុក​សម្រាប់​បម្រើ​ដល់​តម្រូវ​ការ​ ប្រើប្រាស់​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ និង​អ្នក​ទេសចរ​ជាដើម៖ «បើ​សិន​ជា​វិស័យ​ទាំង​បី​អាច​ផ្សារភ្ជាប់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​បាន​នោះ វា​នឹង​ជំរុញ​សេដ្ឋកិច្ច​យើង​ឲ្យ​ទៅ​មុខ»។
លោក​បន្ត​ថា បញ្ហា​ទាំង​នេះ រដ្ឋាភិបាល​គួរ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ជា​សំខាន់ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ខាត​បង់​ប្រាក់​ចំណូល​ក្នុង​ស្រុក និង​ធ្វើ​ឲ្យ​កំណើន​ថវិកា​ជាតិ​មាន​និរន្តរភាព។
ចំណែក​អ្នកស្រាវជ្រាវ​លើ​ការ​អភិវឌ្ឍ​សង្គម លោក កែម ឡី វិញ មាន​ប្រសាសន៍​ដែរ​ថា ជា​ទូទៅ ថវិកា​ជាតិ​មាន​ការ​កើន​ឡើង​គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់​នៅ​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ចុង​ ក្រោយ​នេះ។ ប៉ុន្តែ​លោក​យល់​ឃើញ​ថា កំណើន​នេះ​នឹង​មិន​មាន​ស្ថិរភាព​ទេ បើ​រដ្ឋាភិបាល​មិន​កែទម្រង់​គោល​នយោបាយ​អភិវឌ្ឍន៍​សេដ្ឋកិច្ច​លើ​ចំណុច​ខ្លះ ​ទេ​នោះ។
លោក​បន្ត​ថា រដ្ឋាភិបាល​សព្វថ្ងៃ​ហាក់​គាំទ្រ​ខ្លាំង​តែ​ទៅ​លើ​ការ​វិនិយោគ​ធំៗ ឬ​អ្នក​រក​ស៊ី​ដែល​មាន​ដើម​ទុន​ច្រើន ចំណែក​ការ​រក​ស៊ី​តូចតាច ឬ​មធ្យម​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​តាម​ជនបទ ហាក់​មិន​សូវ​មាន​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​លើក​ស្ទួយ ឬ​មាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​នោះ​ទេ៖ «មាន​ន័យ​ថា យើង​មាន​ការ​រីក​ចម្រើន 

ដោយ សេក បណ្ឌិត
2013-06-22

ប៉ុន្តែ​ជំរុញ​ឲ្យ​មាន​វិសមភាព​សេដ្ឋកិច្ច ឬ​ភាព​មិន​ស្មើ​គ្នា និង​ខ្ពស់ ហើយ​បែប​ហ្នឹង​គេ​មិន​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ការ​អភិវឌ្ឍ​ដែល​មាន​និរន្តរភាព​ទេ»។
លោក​សង្កេត​ឃើញ​ថា អ្នក​រក​ស៊ី​ល្មមៗ​នៅ​តែ​ជួប​ហានិភ័យ​ច្រើន។ ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្វះ​ដើម​ទុន បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​លក់​កម្លាំង​ពលកម្ម​បាន​ប្រាក់​កម្រៃ​ទាប ហើយ​មាន​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ច​ពី​ថៅកែ​ជាដើម។ បញ្ហា​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ថវិកា​ជាតិ និង​ជីវភាព​ប្រជាពលរដ្ឋ​មិន​សមតុល្យ​នឹង​គ្នា។ ប្រជាពលរដ្ឋ​តែង​តែ​មាន​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​មិន​រឹងមាំ មាន​ការ​គិត​ខក​មុខ​ខក​ក្រោយ​ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ចំណូល​គ្រួសារ ដើម្បី​ដោះស្រាយ​ភាព​ទី​ទ័លក្រ។ ទាំង​នេះ​អាច​ថា​ជា​ការ​វិយោគ​មិន​មាន​សមភាព ហើយ​អាច​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​កើន​ឡើង​នៃ​សេដ្ឋកិច្ច​ជាតិ​មិន​នឹងន ដែល​នាំ​ឲ្យ​មាន​ហានិភ័យ​ខ្ពស់​ទៅ​ថ្ងៃ​មុខ៕